Door: Jochum Douwenga, in: Het verhaal achter het dropje
“Die zal wel honger hebben”, zei oom Tjibbe. “Zal ik ‘m wat anijsmelk geven”, vroeg ik. Maar mijn vader wist dat egels niet zo goed tegen melk kunnen. Gelukkig had oom Tjibbe kattenvoer in huis dat wij het beestje konden geven. En terwijl wij zaten te kijken hoe het egeltje op krachten kwam, schreeuwde mijn vader ineens: “Ik heb het!” Wat hij had, was een nieuw dropje. Een zachtzoet doch pittig dropje, gerold in anijshagel: de Echte zachtzoete Anijsegeltjes Drop. Het dropje was al snel razend populair. Anijsegeltje werd een veelgehoord koosnaampje bij jeugdige geliefden. In de jaren ’50 werd het dropje uit de handel genomen wegens uit de pan rijzende anijsprijzen. Het doet mij zeer goed het egeltje weer te mogen verwelkomen.
